روزهای من

من که اهل نگارش نبوده و نیستم...

چــه دلمـــان بخــواهد چــه دلمـــان نخــواهد خـــدا يـك وقـــت هــايــي دلـــش نــمي خـــواهد مـــا چيــــزي را كــه دلمـــان مي خــــواهـد را داشتـــه باشيــــم . . . چــه دلمـــان بخــواهد چــه دل...

بداخلاق بود. با بن حرفش شده بود. هر وقت با بن حرف شون می شه جو خونه متشنج می شه و حالم می گیره. دیگه توانی برای این چیزا در من نیست. در خانه و خانواده ای پر از تنش بزرگ شدم. سال های اول ازدواجم کم از سال های زندگی ام در خانه ی پدرم نداشت..بعدش فراز و نشیب روحیه و ..ماجراها که داشتیم..همه ی این ها از من آدم خسته ای ساخته. از دعوا و تنش و جنگ و کل کل و لج و لج بازی فراری. گاهی حس می کنم سلول های مغزم سوخته. فرسوده شده. برای همین گاهی ماتم می بره به جایی. فقط ساکتم. و پیله می کنه که چته. فکر کرده بودم شاید غذا خوشحالش کنه. این طور وقتا همه اش یاد مادرم می افتم و اون سه جمله ای که عین خنجر قلبم رو، دقیقا قلبم رو نشونه می رن، خاطراتم رو، وقتی یادم میادشون. می رفت نهضت، بابام خودخواه و خر بود، خو...